توی قطار بودم. ردیفی که نشسته بودم یه جای خالی داشت. اما جلوتر از ما ۲تا جای خالی بود که روبه‌روش ۲ تا مرد جوان نشسته بودن. توضیح بیشتر اینکه این ۲ مرد جوان سیاه بودند. چهار تا صندلی سمت راست قطار هم ۳ تا خانم مسن نشسته بودند. در یکی از ایستگا‌ه‌ها یه زن و مرد سوار شدند. سر پا ایستاده بودند. صداشون رو می‌شنیدم. تنها ۲ صندلی بود که کنار هم خالی بودند و همان دو صندلی روبه‌روی ۲ تا جوان سیاه بود. صدای زن و مرد رو می‌شنیدم که داشتند سر اینکه کجا بشینن حرف می‌زدند. زن رفت کنار اون ۳ تا پیرزن نشست و به مرد همراهش اشاره کرد که تک صندلی موجود ردیف ما بشینه که مرد گفت که نه دیگه سر پا می‌مونه. زن و مرد فرانسوی سفید شیک‌پوش ترجیح دادن که روی اون ۲ تا صندلی که هر دو خالی بودن و جلوی ۲ تا مرد آفریقایی‌تبار بود، نشینند و مرد تنها سر پا بمونه و زن هم کنار اون ۳ ته خانم بشینه. وقتی هم به این اطمینان پیدا کردم که زن از مرد خواست که روی تک صندلی ردیف ما با وجود دور بودنش از صندلی زن بشینه و هیچ اشاره‌ای به اون جاهای خالی نزدیک دو تا مرد سیاه نکنه.

کاش امکان داشت که وقتی داریم چیزی رو بیان می‌کنیم مجبور نباشیم به رنگ آدما اشاره کنیم. سیاه و سفید بودن مسافرای قطار اهمیتی نداره و رفتاری که این زن و مرد کردن  به اون موجودیت میده. تا قبل از اینکه متوجه رفتار این زوج بشم، من اون ۲ جوان رو با بقیه کسانی که توی قطار بودن، همه رو مسافر میدیدم و بعد از رفتارهای اون زن و مرد، شروع به تقسیم آدما به سیاه و سفید بودنشون کردم.

چند وقت پیش داشتم فکر می‌کردم که  علاقه‌ای به دیدن فیلم‌هایی با موضوعات جنگ جهانی دوم و برده‌داری آمریکا ندارم چون خیلی دیگه تکرار شده. اما یه باره توی قطار نشستی و میبینی یارو ترجیح میده که سرپا بمونه تا اینکه در نزدیکی کسی با رنگ پوست سیاه بشینه.

ماجرای سکین و آوختی

یه زنی ولایت ما بود که اسمش سکین بود. احتمالا همون سکینه بوده در اصل و مردم صداش میزدن سکین. ما شهر بودیم و اینا توی همون روستایی بودن که پدربزرگ مادربزرگ من زندگی می‌کردن. شوهر سکین یه خونه جدید ساخت که سقفش به جای چوب آهن بود و از آجر بجای گل در ساخت خونه استفاده شده بود. اون وقتا خونه شیکی محسوب میشد. وقتی می‌گم اون وقتا یعنی زمانی که من هنوز مدرسه نرفته بودم و خیلی مونده بود که مدرسه برم. سکین از شوهرش قول گرفته بود که در خونه جدید  جدا از پدرشوهر و مادرشوهرش زندگی کنن و شوهرش هم قبول کرده بود. قرار بود شوهر سکین یه تیغه وسط این خونه جدید بکشه و اون رو تبدیل به دو قسمت بکنه که یه طرفش پدر و مادرش باشن و طرف دیگه‌ش زن و بچه‌هاش. من اون زمان مفهوم تیغه کشیدن رو متوجه نمی‌شدم و فکر می‌کردم منظورشون اینکه یه تیغ ریش‌تراشی دست بگیری و باهاش توی خونه علامت بذاری. سکین هر چقدر به شوهرش اصرار کرد که زودتر این کار رو بکنه، فایده نداشت و شوهرش هی گشادی به خرج داد و انداخت برای بعد. آخرش یه روز سکین روی خودش نفت ریخت و خودش رو آتیش زد. بعد از اینکه سکین خودش رو آتیش زد، همه داستان این تیغه کشیدن رو فهمیدن و منم از بقیه که حرفش رو میزدن شنیدم. با خود هی کلنجار می‌رفتم که چرا سکین صرفا بابت یه تیغ خودش رو سوزونده و به هیچ نتیجه‌ای هم نمی‌رسیدم. یکی از سوالای من در اون زمان این بود که ربط بین تیغ، تیغه کشیدن و خودکشی چیه.

سکین مرد و شوهرش هنوز به سال زنش نرسیده با یه دختر جوون ازدواج کرد و تیغه رو کشید و خونه رو تبدیل به دو قسمت کرد.

چند روز پیش یاد این داستان سکین افتاده بودم و نمی‌گم چی باعث یادآوری این داستان شد. اما احساس کردم جواب سوالم رو پیدا کردم و فهمیدم که چرا سکین فقط به خاطر یه تیغه کشیدن خودکشی کرد.

فیلمی درباره پشت صحنه

تنها پورن استاری که می‌شناسم روکو سیفردیه. شناختش هم به فیلم این کارگردان فرانسوی برمی‌گرده. کارگردان پاپیولاری نیست توی فرانسه اما خوب من نمی‌دونم به چه علتی این کارگردان رو خیلی وقته می‌شناسم. روکو سیفردی در دو فیلم آناتومی دو لانفق و رمنس ایکس بازی کرده و من توی ویکپدیای فیلم لینک ویکیپدیای این بازیگر رو خوندم.  تارزان رو ندیدم. گویا همه با تارزان می‌شناسنش. یه فیلم در مورد روکوسیفردی ساخته شده که هنوز هم روی پرده‌س. خپل گفت که علاقه‌ای به زندگی روکو نداره . از بین دوستای دخترم تنها یه دختر ژاپنیه که گفت با هم بریم ببینیم.  در روزی که می‌خواستم برم فیلم رو ببینم دوست ژاپنی نبود و تنها رفتم. به دوستای آقا هم نمی‌گفتم چون دوست نداشتم با اونا برم یه فیلم در مورد روکو سیفردی ببینم. شاید نزدیک ۱۵ نفر بودیم توی سینما.

هنوزم که به فیلم فکر می‌کنم، میبینم واقعن چیز سورئالی بود برای من. خیلی عجیب بود. در فیلم اون چیزی نمایش داده میشه که ببینده‌های این ژانر از فیلم و کسانی هم که این نوع از فیلم رو نمیبینن موفق به دیدنش نمی‌شن. فیلمبرداری طوری بود که پورنی نمایش داده نمیشد اما بحث‌هایی که قبل و بعد فیلم‌برداری شکل می‌گرفت رو نشون می‌داد و یا آماده کردن محل فیلمبرداری. خب سناریو در این ژانر از فیلم خیلی معنایی نداره. کسی که به سراغ نگاه کردن این ژانر میره، در واقع نمی‌خواد که اون چیزی که ما از یه فیلم عادی انتظار داریم رو ببینه. ببیننده اگه بخواد یه فیلم اینطوری ببینه، میره سراغ فیلم دیگه‌ای و وقتی که به سراغ پورن میاد، می‌خواد که فقط چیز دیگه‌ای ببینه و از فیلم انتظار داره که بلافاصله سر موضوع اصلی بره. به ساده‌ترین شیوه ممکن فیلم تولید می‌کردن. در محل فیلمبردای توی سبد لباسا نگاه می‌کردن و یه ۲ یا ۳ تا لباس زیر و یه پیرهن پاره پاره پیدا می‌کردن و فیلم رو فیلمبرداری می‌کردن. فیلم اگه خوب در نمیومد باید دوباراجرا می‌کردن. اگه خوب از آب درمیومد هم کلی تعریف تمجید که چقدر خوب اون حرکت رو رفتی و یا چیزای دیگه. یه برنامه کاری بسیار فشرده. مثلا یکی از همکاران زنشون که یه لاتینو بود توی ماشین با مدیر برنامه‌هاش بود و مدیر هم در حال گفت برنامه اون هفته‌ش بود که فردا شب یه زن یه مرد، پس فرداشب دو زن و یک مرد، شب بعدش باز یک مرد و یک زن… و همینطور ادامه پیدا می‌کردم. جای دیگه داشت از یه تازه کاری که افتخار پیدا کرده بو که روکو اون رو در کارش بپذیره عکسای تحریکآمیز می‌گرفتن و عکاس به زن می‌گفت الان قیافه‌ت رو طوری کن که انگار داری از لذت میمیری و اونم صورتش رو طوری می‌کرد که انگار همه هستی در اون لحظه جمع شده بود و از فرط لذت داشت پاره می‌شد. یه چیز عجیب دیگه اینکه روکو ایتالیا رفته بود و اونجا کلی مردم به استقبالش رفته بودن و ازش امضا می‌گرفتن و خیلی‌ها می‌گفتن که اون ایدولشونه. حدود ۲ ماه پیش فیلم رو دیدم و خیلی جزییاتش یادم نمیاد. بیشتر  به صورت یه سری سکانسای مبهم توی ذهنمه.

نمی‌دونم چه نظری الان می‌تونم در مورد این شغل داشته باشم. در سکانس‌های پایانی فیلم، روکو در تدارک آخرین فیلمش بود و خداحافظی از این حوزه کاری. می‌خواست فیلمش رو با یکی از همکاران زن که تبدیل به دوست خانوادگی هم شده بود فیلمبرداری بکنه. این همکار زن کمی در مورد خودش صحبت کرد و گفت که بسیار به این کار علاقه داره و کاملا از روی آزادی و دوست‌داشتن این شغل رو انتخاب کرده. خیلی هم روی این تاکید می‌کرد. می‌تونم بگم که حرفای این زن رو اصلا نمی‌تونستم باور کنم. روکو می‌گفت که اگه ابزار جنسیش بجای بیست و چند سانتیمتر فقط ۱۷ سانتیمتر بود هرگز وارد این کار نمی‌شد و در جاهایی از فیلم گریه می‌کرد.  اما این زن رو نمی‌دونم. میفهمم که آدم وقتی عمرش رو پای کاری میگذاره از یه جایی به بعد نمی‌خواد از اون کار بد بگه و ازش دفاع می‌کنه. فرصت اینکه به عقب برگردی و کار دیگه‌ای رو شروع کنی نیست و وقتی کار میشه جزیی از تو، نمی‌خوای ازش بد بگی. بد گفتن از کارت به معنایی بدگفتن از خودته و… . فیلم آخر روکو در یه جایی که گویا یه گالری یا موزه هنری بود رو فیلم‌برداری کردن و گویا خیلی سمبلیک ساخته بودن. سمبلیک از این لحاظ که روکو قرار بود در فیلم به صلیب کشیده بشه. همسر روکو هم اونجا بود و در کارهای پشت صحنه کمک می‌کرد. مثلا در گریم بازیگران و چیزایی از این قبیل. خب من که فیلمی که بازی کردن رو ندیدم اما بعد از فیلم‌برداریشون هم از حرفه‌ای بودن بازیگران تعریف می‌کردن. سازنده این فیلم مستند تا جایی که تونسته بود از نگاه اروتیک به فیلم پرهیز کرده بود و نمیشه در کل فیلم روکو رو فیلم اروتیکی دونست. موضوع فیلم درباره روکو و کارشه اما فیلم اروتیک نیست.

 

خانم ف موقع نهار داستان عجیبی رو برای ما تعریف کرد. داستان مربوط به کسی دیگه‌ای بود که در بخش‌هایشش خانم ف هم حضور داشت و این داستان با حضور خانم ف پنج شخصیت اصلی داشت. شب توی خونه وقت شام منم داستان رو برای خپل تعریف کردم. وسطای داستان خپل شخصیت‌ها رو قاطی کرد و نمی‌دوست کی به کیه. یه حالتی به خودش گرفت که یاد اون اوایل افتادم که به سختی فرانسه حرف میزدم و مخاطبم با میمیکش به من می‌فهموند که نفهمیده که من چی می‌گم. الان خیلی کمتر این اتفاق میفته. خیلی کم با اینطور واکنشی برخورد می‌کنم. واقعیتش تنها فقط خپل هرازگاهی اینطور واکنشی حاکی از نفهمیدن رو نشون میده و با مردم بیرون اینطور مسئله‌ای رو ندارم. وقتی وسط حرفام این حالت صورتش رو دیدم دیگه بقیه ماجرا رو نگفتم. هیجانش خوابید. فکر می‌کنم به من گوش نکرد. هر چقدر اصرار کرد دیگه ادامه ندادم.

توی حموم به ماجرای شاهرخ و سمیه فکر می‌کردم که اون  قدیما چقدر این مسئله بولد شده بود. سمیه ۱۶ سالش بود و از نظر من خیلی سنش زیاد بود. شونزده سال سنی بود برای خودش. الکی زمان زیادی رو زیر دوش موندم. با حوله صورتم رو خشک کردم و همون حوله  رو پیچوندم دور موهام و یه حوله دیگه هم دور باقیمانده چیزی که ازم مونده بود. جلوی آینه به صورتم کرم مرطوب کننده میزدم و به داستان خانم ف، عکس‌العمل خپل و ماجرای شاهرخ و سمیه فکر می‌کردم. کمی جلوی آینه موندم. خودم رو نگاه نمی‌کردم. از حموم آومدم بیرون و رفتم وسط سالن. داد نزدم اما آروم هم حرف نمی‌زدم. گفتم من خسته‌م. از اینکه وقتی حرف میزنم صورتت رو اینطوری می‌کنی و از اینکه شاهرخ و سمیه رو نمی‌شناسی. از اینکه خاطره مشترک نداریم. اونم گفت خوب مهم نیست. نداشته باشیم. چه اهمیتی داره؟؟؟ گفت یه چای دم می‌کنم و بعدش تو بهتر میشی.

 

درگیری‌های یه آدم گربه‌دار

آومدم کتابخونه تا این بخش رو تموم کنم و بفرستم برای استادم. اول اکتبر اولین ورژن از این بخش رو بهش داده بودم. یعنی ملاقاتمون اول اکتبر بود و فکر می‌کنم که هفته آخر سپتامبر این بخش رو براش ایمیل کرده بودم. استادم داشت می‌رفت یه شهر دیگه و در نتیجه در یه کافه‌ای در ایستگاه قطار قرار گذاشته بودیم. یه کلیشه‌ای در ذهنم هست که فکر می‌کنم به خاطر دیدن فیلم‌های هالیودی و غیر هالیودی در من شکل گرفته و اونم اینه که فکر می‌کنم آدم باید در کافه کنار ایستگاه قطار با پارتنرش قرار بذاره و من باید با استادم قرار بذارم و پارتنرم در منزل در حال بازی کامپیوتری بود. با ۲۰ دقیقه تاخیر رسیدم، ولی استادم آقایی به خرج داد و این تاخیر رو نادیده گرفت. البته بهش گفتم که من هزاربار ازش عذر‌خواهی می‌کنم. عذرخواهی کردنم به نظر خودم خوبه. مردم بعدش می‌بخشن. خلاصه استادم گفت کارت بد نبوده اما روی سوژه‌ای که باید واقعا کار کنی تمرکز نداشتی و این رو باید تغییر بدی. فکر می‌کنم برای ناامید نکردن من گفت بد نبوده و این تغییر به معنای خوندن حداقل بیست مقاله دیگه به دست میومد. الان یه سری نوشته‌های بدون ساختار دارم که واقعا کاش یکی بود و اینا رو برای من اورگانیزه می‌کرد.

‌می‌خواستم در مورد گربه حرف بزنم و نه درس‌خوندنم. گربه الان شده یکی از ارکان زندگی ما. در هر حالی باید یه فکری برای وضعیت اون بکنیم. مثلا برای همین تعطیلات سال نو و کریسمس می‌خواستیم که گربه رو هم با خودمون ببریم سفر. اما پشیمون شدیم. چون خونه پدر دوستم در و پیکر نداره و اینم یه گربه آپارتمانیه که از خونه بیرون نمی‌ره. گربه رو گذاشتیم خونه خاله دوستم. گربه از روز دوشنبه تا جمعه با شوهرخاله دوستم بود و بعدش هم شوهرخاله برای گربه همه جای خونه عذا و آب گذاشته بود و همینطور دو تا سبد برای قضای حاجت. چون خودش غروب جمعه برای نوئل میومد پیش ما شهرستان و دوشنبه برمی‌گشت پاریس. یعنی گربه ۳ شب توی خونه تنها بوده. اما خوب هم دو تا سبد برای توالت داشته و هم کلی غذا و آب. با این‌حال تمام مدت  همه بهش فکر می‌کردیم. گربه اجتماعییه و دوست نداره تنها باشه. البته دوست هم نداره که بهش دست بزنی. راستش تنها موندنش بهتر از این بود که با خودمون میاوردیمش. هم اینکه راه دور بود و همین اینکه گربه پدر دوستم خیلی گربه وحشی بود. پدر دوستم چند ماهی هست که این گربه رو آورده. یعنی گربه رو خریده. از این گربه‌های لوکسه. خیلی احمقانه‌س گفتن لوکس برای گربه اما خوب همینه دیگه. چنگال‌های خیلی تیزی داره و جثه‌ش از گربه ما هم بزرگتره و من مطمئنم که آگه گربه رو میاوردیم، این گربه وحشی اذیتش می‌کرد. به‌ویژه اینکه ما ناخن‌های گربه‌مون رو کوتاه می‌کنیم و بدبخت چنگال درست و حسابی هم برای مبارزه با این گربه وحشی نداشت. در کل از گربه پدر دوستم خیلی بدم میومد. هم اینکه به شدت بابت زیبایش مورد توجه قرار می‌گرفت و این اگه در حضور گربه ما بود، مطمئنم برای گربه ما خیلی ناراحتی میاورد. گربه‌مون عادت کرده که تنها گربه مورد توجه باشه و بعد در مقابل یه گربه وحشی که بابت زیباییش خرید و فروش میشه، قرار می‌گرفت و واقعا موقعیت نابرابر که هیچی یه جدال نابرابر بود. گربه پدر دوستم از خونه بیرون می‌رفت و کلی برای خودش گشت میزد و همیطور موش شکار می‌کرد اما گربه ما نهایتا پروانه‌ای رو شکار کنه. از هر نظر از این گربه لوکس بدم میومد و وقتی دوتایی تنها بودیم نیشگونش می‌گرفتم و اونم یه میوهای وحشتناکی می‌کرد. گربه احمق زیباترین کاناپه روبه‌روی بخاری رو هم مال خودش کرده بود. اونوقت گربه مفلوک ما که نه خودش لوکسه و نه زندگی لوکسی رو می‌تونه در یه آپارتمان داشته باشه و غمم رو دوچندان کرده بود. هم بابت تنهایی گربه و هم محرومیت گربه‌مون در مقابل زندگی گربه پدر دوستم.

حالا نکته جالب اینکه گربه ما  در اون دو سه روز تنهایی، کاری بود که با سبد‌های توالتش کرده بود. از یکیش یرای شاشیدن استفاده کرده بود و از یکیش هم برای اون یکی کار. این طبقه‌یندیش منو تحت تاثیر قرار داده بود.

از ترس اینکه گربه روی کاناپه یا تخت نشاشه، توالتش رو دوستم زود به زود تمیز می‌کنه. روز یکشنبه هم سبد توالتش رو تمیز کرد و خاکش رو هم عوض کرد و بعد گذاشت توی تراس تا  بوی مواد شویند‌ه‌ش کم بشه. منم کل خونه  جارو کردم و خپل هم تی کشید. ملحفه‌ها رو هم عوض کردم. شب روی تخت دراز کشیده بودم و یه چیزی می‌خوندم. یه باره حس کردم که پام رو یه جای خیس گذاشتم. گربه روی پتو شاشیده بود و شاش تا ملحفه و محافظ تشک رسیده بود. خدا می‌دونه که این ملحفه‌ها وقتی شسته میشن چقدر طول می‌کشه تا خشک بشن و چقدر گربه می‌خواد باهاشون بازی کنه در زمان خشک شدن. پتو رو که دیگه هیچی. بار قبلی هم روش شاشیده بود و داده بودیم خشک‌شویی که تمیزش کنن. این بار هم باید همین پروسه طی بشه. بگذریم که هر بار سی و پنج یورو می‌گیرن که پتو رو تمیز کنن. ولی من همون روز ملحفه عوض کرده بودم. اینا تنها خرابی‌های گربه نیستن. تمام صندلی‌های غذاخوری رو جویده و خیلی از لباسا که روی خشک‌کن هستن رو با چنگالاش پاره‌پوره کرده و همینطور کلی خرابی دیگه می‌تونم اینجا ردیف کنم.

الان ۲ شب میشه که وقت خوابیدن در اتاق رو میبندم که گربه وارد اتاق نشه. معمولا عادت داره که کنار من بخوابه. مسئله برای من بغرنج شده. تا صبح پشت در تاق میشینه  هر چند دقیقه یک‌بار هم به در پنجول می‌کشه. پشت در زوزه می‌کشه. نمی‌فهمم چرا شاشیده روی پتو. سبد توالتش که تمیزه و تنها می‌تونم بگم که از تمیز کردن خونه خوشش نیومده. از صدای جارو برقی می‌ترسه و شاید خواسته اینطوری اعتراض کنه.

این حرفای منو فقط یه آدم گربه‌دار می‌تونه درک کنه. وگرنه این کسانی که همیشه در حال مسخره کردن گربه‌دارها هستن که از گربه‌شون عکس می‌گیرن و در موردش حرف می‌زنن، اینا نمی‌تونن بفهمن یه گربه چقدر می‌تونه مهم باشه. خوب آدم گربه‌ش رو دوست داره. چرا این قابل درک نیست؟؟؟

آنیترا و بقیه

بنا بر تصمیم ننوشتن از خود، تصمیم گرفتم از کسای دیگه‌ای بنویسم. برای تعطیلات کریسمس با بخشی از خانواده دوستپسرم رفتیم مسافرت. البته جای جدیدی نیست و سالی حداقل ۲ و یا ۳ بار میریم. اون بخش دیگه خانواده هم در همان ناحیه زندگی می‌کنن. یه ناحیه‌ای که کلی شهر کوچیک رو در خودش جای داده. چند روزی از مسافرتمون رو با پدربزرگ و مادربزرگ دوستم گذروندیم. بقیه هم بودن. آومده بودیم یه روستای کوچیکی که روستا هم نبود. یه نیمچه‌شهر تعطیلاتی بود که بیشتر خونه‌ها در فصل سرد خالیه و صاحبانش با شروع گرما میان اونجا. از جمله همین پدربزرگ و مادربزرگ دوستم. یه تعداد کمی هم ساکنان دائمیش بودن. شغل این ساکنان دائمی اغلب ماهیگیری بود. من و دوستم چند ساعتی زودتر از بقیه رسیدیم و تونستیم از همسایه ماهیگیر خانواده یه کلید یدک خونه رو بگیریم. رابطه نزدیکی این همسایه با خانواده دوستم دارن. یکی از عوامل این رابطه اینه که  همسایه ۲ تا پسر کوچیک در سن و سال پسر خاله دوستم دارن و این بچه‌ها معمولا با هم بازی می‌کنن. من هم چند باری خونه همسایه رفتم. اما در این سفر بیشتر باهاشون وقت گذروندم. مرد خونه اسمش ژان رنه‌س. همیشه ماهیگیر بوده و از اونجایی که بیشتر زمان  باید روی آب باشه و وقتی هم که در خشکیه، باز هم کلی درگیری داره و اینکه در یه روستا شهر اونطوری هم امکان آشنایی با هیچ زنی نبوده، زمان زیادی رو تنها بوده.  تا اینکه در سن ۴۰ سالگی یکی دیگه از دوستای ماهیگیرش بهش پیشنهاد میده یه زنی از ماداگاسکار بگیره. دوستش معتقد بوده که زن‌های مادگاسکار بسیار قانع و متواضعن و چسی‌های زنان فرانسوی رو ندارن. در ضمن با زندگی یه ماهیگیر بیشتر کنار میان و در یه کلام زن زندگی هستند. البته چیز عجیب دیگه‌ای که شنیدم این بود که پدر دوستپسرم می‌گفت که کشاورزای فرانسوی از اوکراین زن می‌گیرن و یه سری سایت‌های خاصی هست که می‌تونن به اونجا برای پیدا کردن شریک زندگی سر بزنند. دلیلش هم اینه که الان کمتر زن فرانسوی می‌خواد که زن یه کشاور بشه، اما از اونجایی که بخش زیادی از دخترا از اوکراین برای روسپیگری به این طرف اروپا میان، چه بهتر بجای روسپیگری زن یه کشاورز بشن.

خلاصه اینکه ژان رنه اینترنتی یه زنی رو در ماداگاسکار پیدا می‌کنه و بعد از زمان کوتاهی تصمیم به ازدواج می‌گیرن. ژان رنه در این بین سری هم به ماداگاسکار میزنه که بتونه از نزدیک خانم آینده‌ش رو ملاقات کنه. الان یه توضیحی باید در مورد مادر ژان رنه بدم. اسم مادر ژان رنه ژان هست. ژان وقتی اسم دختر باشه متفاوت نوشته میشه و تلفظش هم متفاوته از اسم پسر. ژان مادر هم با پسرش زندگی می‌کنه و هرگز هرگز از اون شهر بیرون نرفته. همیشه همونجا ساکن بوده. یه زن جیغ جیغوییه که نکرده یه بند بندازه، از بس سیبیل داره. من به این پشم پشت لب حساسم. پشم جاهای دیگه پیشکش، اما این پشم پشت لب رو باید زد. ژان مادر در جریان ازدواج پسرش نبوده. از اون طرف ژان‌رنه مدارک مورد نیاز ازدواج رو به شهرداری داده و شهرداری هم طبق سنت یه آگهی می‌چسبونه به دیوار که این فرد قصد ازدواج داره و گویا به این برمی‌گرده که اگه این آدم قبلا ازدواج کرده باشه و دروغ گفته باشه با این اگهی شاید کسی پیدا شد و که به اطلاع عموم برسونه که این فرد متاهله.  یکی از همسایه‌ها این اگهی رو میبینه و به ژان مادر خبر میده. مادر ژان رنه پنیک می‌کنه از این خبر. یکی از ترساش هم این بوده که اگه پسرش ازدواج کنه این دیگه نمی‌تونه با پسرش زندگی کنه.

تلفظ اسم زن ژان رنه برام سخته. فکر می‌کنم باید بگم آنیترا و این تلفظ هم تلفظ مالگاش اسم نیست. آنیترا زن آرومیه. ولی ۲ تا پسرش کاملا به مادربزرگشون رفتن برای سر و صدا کردن. بارهای قبل خیلی صحبت نمی‌کرد. ولی این بار کلی حرف زدیم با هم. پسرخاله دوستم رو برده بودم خونه‌شون که با بچه‌هاش بازی کنه. این وسط مادرشوهرش یعنی ژان از راه رسید. هزار بار منو دیده و فهمیدم که هربار منو با یکی دیگه اشتباه گرفته. با یکی از دوستای آنیترا که اسمش کامیل هست گویا. به عروسش میگه که این واقعا شبیه کامیل نیست و آنیترا هم میگه که کامیل انورکسیا داره و من به اون لاغری نیستم. حالا اینکه کامیل کی هست جالبه. کامیل الان ازدواج کرده و ۳ تا بچه هم داره. کامیل گویا میس کارائییب بوده و من فهمیدم که اگه کارائییب دنیا میومدم، این شانس رو داشتم که میسی چیزی بشم. یه احساس غروری کردم اون لحظه از اینکه منو با یه میس اشتباه گرفتن. می‌خواستم همون لحظه به مادرم خبر بدم که  این همه منو بابت سفید نبودن تحقیر کرده، در عوض در یه جایی به اسم کارائییب مدل ما رو هم می‌پسندن.

آنیترا گفت که این دوستش یعنی میس کارائییب خیلی تحت تاثیر استانداردهای زیبایی فرانسه قرار گرفته و بابت این قضیه بعد از بچه‌دار شدنش دچار اختلال شده. می‌گفت که گویا کمتر از ۴۰ کیلوه و از این بابت هم خیلی خوشحال و راضیه. آنیترا کلی به این معیارهای غربی زیبایی بد و بیراه گفت. می‌گفت این خانم میس بعد از زایمان تا مدت‌ها استخر هم نمیومد. آنیترا گفت واقعن این یه شانسه که یه زن بتونه بچه بیاره و آدم باید این رو نشون بده. یه زن اگه نتونه بچه بیاره که زن نیست و منم تایید کردم. با هم کلی غیبت این پدیده جهانی‌شدن رو هم کردیم. آنیترا هیچ دل خوشی از جهانی‌شدن نداشت. راستش اونقدر مطمئن و حق به جانب حرف زد که من فقط تایید می‌کردم. از این داستان بابا نوئل هم خوشش نمیومد. می‌گفت پارسال یه گیتار به عنوان هدیه کریسمس به پسرش دادن و پسر هم یه روز گیتار رو شکسته. اینم با پسرش حرفش شده که این گیتار خیلی گرون بوده و پسر پنج شیش ساله آنیترا هم گفته که مهم نیست چون اینا رو بابانوئل آورده.

در این بین هم پسر آنیترا یه لاروس قدیمی (دیکشنری فرانسوی) رو آورده و صفحه پرچم کشورهای جهان رو بهم نشون میده و می‌پرسه که پرچم کشورت چیه. هرچی دنبال پرچم می‌گشتم هیچی نبود و بالاخره یه پرچم شیر و خورشید از وسط اون همه پرچم پیدا کردم. بهش گفتم  این رو به نوعی می‌تونی پرچم ایران در نظر بگیری، اما الان این شکلی نیست. دیگه فکر کردم نمیشه برای یه بچه ۶ ساله بشینم پدیده انقلاب  رو توضیح بدم.

زوج ژانه رنه و آنیترا واقعا عالی هستن. هر دو آدم زندگی. ژان رنه یه ماهی دودی‌هایی درست می‌کنه که بهترین ماهی‌دودی‌های دنیاست و سیبیل بسیار مرتبی داره. آنیترا هم زن برازنده‌ایه و کاش بیشتر می‌دیدمشون.

بجز تنبلی، دلیل اصلی دیگه‌ای که از وبلاگ نوشتن ناامیدم میکنه، اینه که آدم میفته تو کار از خود نوشتن. اینکه خود آدم در مرکزیت نوشته‌ش باشه، در دراز مدت به نظرم آزاردهنده‌س. نمی‌دونم به چه لحاظ آزاردهنده‌ست، اما می‌تونم بگم که قشنگ نیست. کاش طوری بود که هر کسی فقط می‌تونست در مورد چیزی غیر از خودش بنویسه. یا لااقل اگر هم قراره در مورد خودت بنویسی، مقداری از خودت فاصله بگیری  و با فاصله از این خود بنویسی.

مسائل خانوادگی

بعضی وقت‌ها به طرز عجیبی به مسائلی باور دارم که خودم هم حیرت می‌کنم. می‌دونم درست نیست ولی دست خودم نیست. خوب این آثار خرافی بودنم همینطور به وجود نیومده و ریشه در مسائل دیگه‌ای داره که اونا جای بحث نیستن. به طور خلاصه اینکه مادرم در گذشته در این فضای جادو جنبل و این چیزا سیر می‌کرد که من همیشه سعی می‌کردم به راه راست هدایتش کنم و اونم می‌گفت که تو سر در نمیاری و هنوز خیلی مونده که به حرفای من برسی. یه بار که خیلی افسرده بودم، مادرم ازم خواست که بریم پیش یه سیدی که بسیار هم خانواده مشهوری هستند. مردم هر وقت می‌خوان برن پیش این سید، میگن که می‌خوان برن خونه آقا. مادرم ازم خواست که بریم خونه آقا. بی‌رمق‌تر از اونی بودم که بخوام باهاش مخالفت کنم. یادم نیست مادرم چطور منو کشوند خونه این سید. مثلاً نمی‌دونم با چه وسیله نقلیه‌ای رفتیم. فقط می‌دونم بعد‌ظهر بود و هوا هم سرد بود. خونه سید پر از آدم بود. همه آومده بودن که سید براشون دعا کنه و گره‌ای از مشکلاتشون وا بشه. داخل یه اتاق بزرگی نشسته بودم که زن‌ها یه طرف نشسته بودن و مردها هم یه طرف. نمی‌دونم مادرم چطور منو متقاعد به این کار کرده بود. شاید خیلی ناامید از همه جا بودم که پیشنهادش رو قبول کرده بودم. خونه سید در محله قدیمی از شهر بود که به محله چوب‌ فروش‌ها معروفه. خونه سردی بود. همه هم روی زمین سرد نشسته بودند. وقتی نوبت ما شد، منو مادرم روبه‌روی سید قرار گرفتیم. مادرم یه چیزی مثل این گفت که این دختر من خیلی وقته خوشحال نیست و از این حرفا. نمی‌دونم که آیا مکالمه‌ای بین من و سید رد و بدل شد یا نه. ولی خیلی عجیب بود. هنوز هم وقتی یادش میفتیم، سرمای اون روز داخل خونه رو دوباره توی خودم حس می‌کنم.

طرفای ما یه ضرب‌المثلی هست که میگه پدر گناه می‌کنه و پسر گرفتار مکافاتش میشه. نمی‌دونم که آیا ضرب‌المثل رو درست گفتم یا نه، اما یه چیزی در همین معنیه. پدربزگم خیلی سال میشه که مرده. موجود عجیبی بود. پدرِمادرم بود. با پای خودش رفته بود و شناسنامه گرفته بود و همون روز هم شده بود تاریخ تولدش. اینکه کودکیش چطوری گذشته رو نمی‌گم. حال نوشتنش نیست. اما میشه گفت که مرد ظالمی بود. مباشر روستا بود. همه کاری هم کرده بود. بسیار آدم مردسالاری بود. قد خیلی بلندی داشت و گوشش هم سنگین بود. مردم همیشه به نیکی ازش یاد می‌کنن، البته این هم جای بحث دارد که ما علاقه‌ای به بحث درباره آن نداریم. مادر بزرگم زن دومش می‌شد که زمان ازدواج فقط ۱۲ سال داشت و پدربزرگم بیشتر از ۴۰ سال. بین فامیل دودستگی بود. مادرم نخودی بود. هم این ور بود و هم اونور. یه دسته از پسرای پدربزرگم که اتفاقاً دایی‌های تنی هم بودن، با یه دسیسه‌ای اموال پدربزرگم رو بالا کشیدن که از مال و منالشون چیزی به دامادها نرسه. بحث‌های کثیفی بعد از مرگ پدربزرگ در جریان بود و هست. گاهاً به دعوا هم کشیده شده. ۳پسر از پسرهای پدربزرگم، جوانمرگ شدن. الان هنوز ۳ تای دیگه‌شون زنده هستن.
چند روز پیش با مادرم حرف می‌زدم. حدود ۲ سالی هست که با این ۳ برادری که زنده هستن، قطع رابطه کرده و در آخرین دعوا، قرار بر این شد که دیدار بعدی رو به قیامت بندازن. گویا دیدار به قیامت نیفتاده و مادرم به دیدن برادرش رفته بود. گفت که روی دماغ داییم، چیزی شبیه جوش بوده که هر روز وضع بدتری پی می‌کرده و این برادر مادرم هم هیچوقت دکتر نرفته بابت این جوش. وضع هی بدتر و بدتر میشه و ماهها از این ماجرا می‌گذره که بالاخره دکتر میره و معلوم میشه که این سرطانه. مادرم هم برای عیادت به دیدار برادرش رفته بود. وقتی این داستان رو شنیدم، قبل از اینکه بدونم چه حسی از ماجرا دارم از مادر پرسیدم که حسش چیه. و مادرم گفت که نمی‌دونه. گفت دیگه حوصله عزاداری نداره. راست هم می‌گفت. مادرم برای یکی از دایی‌هام که بسیار هم مهربان بود، ۴ سال سیاه پوشید. اما من از شنیدن این خبر خیلی ناراحت شدم. این دایی که الان مریضه، به شدت آدم سرد و دوست نداشتنی بود. هرگز یادم نمیاد که کوچکترین مهربانی ازش دیده باشم. بچه هم که بودیم، بعضی وقتا ازش کتک می‌خوردیم. با این همه غمم گرفت. دلم خواست دوباره ببینمش.
بعد در تنهای، خیلی جدی به این ضرب‌المثل فکر کردم. اینکه پدر گناه می‌کنه و پسر تاوان میده. کلاً ضرب‌المثل پر ایرادیه. کاری به ایرادش ندارم. با خودم فکر کردم که همه دایی‌هام دارن جوانمرگ میشن. البته این دایی‌ مریضم الان بالای ۵۰ سال داره و خوب به نظرم هنوز پیر نشده. حداقل در مقایسه با پدربزرگی که دویست سال عمر کرد، جوان به حساب میاد. نمی‌دونم چرا فکر کردم اینا تاوان گناهای پدربزرگم رو پس میدن، چون در یه سطحی خودشون هم به هیچ عنوان آدم‌های معصومی نبودند.
افکار احمقانه‌م رو با دوستم در میان گذاشتم و اونم گفت که کلاً انسان بی‌عقلی هستم.

We are all Daniel Blake

بدون شک زمان زیادی رو در مترو سپری می‌کنم. پیش میاد که بعضی روزا رو بیرون نرم، اما خوب زمانی هم هست که کل هفته رو بیرون میرم. با این حساب می‌تونیم بگیم میانگین روزی یه ساعت رو توی مترو می‌گذرونم. خیلی وقتا بابت این مسئله غر میزنم. ولی غر زدن شده سبکی از زندگی و در نتیجه نیاز دارم که غر بزنم. چه کلمه زشتی هم هست. اصلاً من از این حرف  غین بدم میاد. کلمات قشنگی هم باهاش جفت و جور نمیشه. مثل آروغ. اما کلمه غریب رو دوست دارم. آهنگ خوبی دارد. هیچ شباهتی به غر، غرغرو و یا آروغ ندارد. حرفم سر احساسم به حروف نیست. همانطور که گفتم، غر زدن برام تبدیل به سبکی از زندگی شده است. چیز مهمی هم نیست. از اینکه زمان قابل توجهی را در مترو می‌گذرانم نا راحت نیستم و بهش خو هم گرفته‌م. لحظات بدی نیستند. هر بار اتفاقات و برخوردهای جالبی پیش میاد. همیشه کتابی یا مجله‌ای داخل کیفم هست. بعضی وقتا حسش میاد که یه چند صفحه‌ای هم مطالعه کنم. از اول سپتامبر در حال خوندن ۲ تا کتاب توی قطار هستم. ماکزیمم ۵ یا ۶ صفحه رو هر بار می‌خونم. و در سفر بعدی (منظورم سفر روزانه‌ست) مجبورم یه صفحه برگردم عقب که دوباره یادم بیاد که آخرین بار چی می‌خوندم. چند خط می‌خونم و بعد نمی‌دونم به کجا خیره میشم. پیش میاد که چشم‌چرانی هم می‌کنم. البته خیلی وقتا این ماجرای چشم‌چرانی‌ها رو هم برای دوست‌پسرم تعریف می‌کنم و اونم موردهای خودش رو برام تعریف می‌کنه. بعضی وقتا هم موزیک گوش میدم. ولی خوب یه چند وقته به خاطر سردرد شدن، نمی‌تونم. موزیک زمان‌هایی خوبه که جمعیت داخل قطار خیلی زیاده و معمولاً قطار خیلی سرعت نداره. یه بار همین چند ماه پیش، یه روز مترو خراب بود و بی‌شمار آدم روی سکو منتظر بودند. منم هدفون توی گوشم بود و منتظر بودم. وقتی قطار آومد، همه با فشار وارد قطار شدند. منم همینطور. یه باره یه خانمی منو مورد فحاشی قرار داد. خیلی کار بی‌دلیلی بود. خانم می‌خواست که کسی نزدیکش نشه و این خواسته نامعقولی بود در اون روز. از قضا خانمی بود با چندین پر گوشت اضافه، که عمداً یه چرخ زد و منو انداحت روی یکی دیگه. من از کسانی که چاقی بقیه رو دستاویزی قرار میدن برای تحقیر کردن، خوشم نمیاد. ولی چیزی نمونده بود که خودم همین کار رو با اون خانم بکنم. ول هم نمی‌کرد. موقع وارد شدن به قطار، صدای موزیک رو قطع کرده بودم اما با شروع فحاشی این زن، دوباره شروع کردم به موزیک گوش دادن. روبه‌روی هم بودیم. من می‌دیدم که لب‌هاش با شدت زیادی داره تکون می‌خوره. نمی‌دونم چی می‌گفت. واقعیت اینه که من هنوز به فرانسه نمی‌تونم خوب فحش و ناسزا بگم. می‌تونسم یه چیزایی بگم. اما حتی اگه ایران هم بودم، این کار رو نمی‌کردم. از آدمای فحاش می‌ترسم.

چند وقت پیش، دوباره روی سکو منتظر قطار بودم. یه آقایی هم هی میومد و هی میرفت. از این مد‌ل‌ها که توی شرکت‌خصوصی کار می‌کنن. کت‌شلوار و کراوات با یه پالتو بلند. قدش خیلی بلند بود و کلی هم گوشت در ناحیه سینه و بازو داشت. موهای جوگندمی کم پشت و همینطور عینکی. بعد از چند دقیقه یه دختری دوان دوان آمد و خودش رو پرت کرد توی بغل آقا. من واقعن فکر می‌کردم که دخترشه. دختره انگار سال اول دوم لیسانس بود. کاور گوشیش، یه کاور صورتی از این محصولات دیزنی‌لند بود. حالا ممکنه دختر بزرگا هم این کاورای گوشی موش و خرس صورتی دوست داشته باشن، اما کلاً استایل پوشش و همه چی به یه دختری می‌خورد که تازه دبیرستان رو تموم کرده و وارد دانشگاه شده. هربار هم که داخل هم می‌رفتن، خیلی پدر دختری نبود. دست مرد یه حلقه کهنه هم بود. حلقه‌ش که خیلی مهم نبود. مردای فرانسوی برای لاسیدن، نه به حلقه دار بودن سوژه‌شون بهایی میدن و نه خودشون رو ملزم می‌دونن که حلقه‌شون رو پنهان کنن. اینا از چیزایی بوده که دوستپسرم برای آشنایی با فرهنگ فرانسه، بهم یاد داده.

یه مورد دیگه هم تعریف کنم و این نوشته رو تموم کنم. خسته شدم. تا الان ۷۱۲ کلمه شد. بیشتر از ۵۰۰ تا زحمتم میشه. کمتر از ۲ هتفه پیش بود به نظرم که یه روز وارد قطار شدم و دیدم یه خانمی داره بچه‌ش رو میزنه. به یه زبان دیگه‌ای داشت بچه ش رو دعوا می‌کرد و همزمان سیلی‌های پی‌در‌پی هم توی صورت بچه می‌زد. یه دختر و ۲تا پسر داشت. زن خیلی جوانی بود. به نظرم کتر از ۳۰ سال داشت. دخترش بچه نبود دیگه. یه دختری که در اواخر کودکیش و در ابتدای وارد شدن به مرحله نوجوانی بود. پسر بزرگش هم یه ۱۰ سالی داشت. هر چهار نفر به میزان زیادی لباس‌های توی خونه پوشیده بودند. لباس‌هایی که معمولاً برای خوابیدن استفاده میشن و نه برای بیرون از خونه. در یه کلام، وضع پوششون اصلاً سازگاری با آب و هوا نداشت. زن یه شالی هم دور سرش پیچیده بود که هر لحظه از سرش میفتاد. ابروهاش رو سعی کرده بود برداره که خراب و ناقص کرده بود. البته خوب باید اینو هم در نظر گرفت که من با دیدگاه ابروی ایرانی به قضاوت ابروهای دیگه می‌پردازم. یه لاک سیاه هم زده بود که می‌خورد برای یه هفته پیش باشه. در کل، زن زیبایی بود. یه ایستگاه قبل از من پیاده شدن.
همین چند روز پیش من دنبال یه آدرس نزدیکای اوپرا می‌گشتم. دیدم همون زن با پسر کوچیکش یه گوشه خیابون نشستن دارن گدایی می‌کنن. برای اینکه مطمئن بشم، دوباره برگشتم و از کنارشون رد شدم. خودش بود. واقعاً نمی‌دونم چرا دارم اینا رو اینجا می‌نویسم. بیشتر دوست دارم داستان خیانت مردای ۵۰ سال به بالا رو بازگو کنم  و فقط به قصد خنده نه اینکه بگم که خیانت بده و یا خوبه. همین چند وقت پیش فیلم آخر کن لوچ رو دیدم. کل سینما گریه می‌کردن. منم گریه می‌کردم. البته گریه کردن من استاندارد خوبی نیست چون پیش میاد به علت‌های الکی گریه کنم، ولی این‌بار تمام سینما گریه می‌کردن. داستان این زن هم  که کارش به گدایی کشیده شده، یه چیزی شبیه همون اتفاقیه که برای زن فیلم دانیال بلیک میفته. فرقی ندارند. نمی‌دونم هدف کن لوچ چی بود از ساخت این فیلم. به نظر پیرمرد دیگه کم آورد در برابر دولت رفاه. انگار به استیصال رسیده و تنها کاری که مونده اینه که با شدت هرچه تمام‌تر این بدبختی رو به تصویر در بیاره که همه گریه کنن. حالا گریه هم کردیم، اما بعدش چی؟ بعدش همه دوباره سرمون رو می‌کنیم تو آخورمون و درگیر مسائل خودمون میشیم. همه چیز رو فراموش می‌کنیم. این حرفا دیگه گفتن نداره. رییس جمهور هم میره فیلم رو میبینه و بعد با چشمانی اشک بار از سینما میاد بیرون. بعدش هم میره یه بار همون نزدیک سینما که یه لبی تر کنه و بعد میره خونه. همه‌ش همینه. منم خسته‌م از این اینکه این متن رسید به ۱۱۹۳ کلمه و هنوز تموم نشده.

پنجشنبه کتابخونه بودم که کار کنم. به خاطر ندارم که روی چه مبحثی کار کردم.الان سعی کردم که یادم بیاد نهار پنجشنبه چی بود. نهار دانشگاه بود که با بچه‌ها بودم. تیکه‌ای گوشت خرگوش بود با برنج و عدس. همراهش یه کاسه سالاد هم بود. هویچ رنده شده با چیزی شبیه کاهو و پنیر. ساعت ۶ هم با دوستی قرار داشتم. شام نخوردیم. اون منو به یه نوشیدنی مهمون کرد. سر راه برگشت به خونه از این فروشگاه مارکس اسپنسر خرید کردم. ماست، شیرینی، سوسیس و چای خریدم. خپل یه غذایی درست کرده بود که مخصوص جنوب شرقی فرانسه بود. غذای سنگینی بود. پر از سیب‌زمینی، پنیر، خامه و نوعی ژامبون… . حدودای ساعت یک خوابیدم.
یادمه با سردرد بیدار شدم. اینم یادم میاد که خپل ازم می‌پرسید که اسمش رو بلدم یا نه. هوشیاری نسبت به وضعیت خودم نداشتم. ۲بار توالت رفتم و بار دوم استفراغ کردم. همه چیزایی که برای نهار و شام خورده بودم رو برگردوندنم. شبیه این ماشینایی بودم که توشون چوب یا کارتن و کاغذ میریزی و بعد از یه دهانه دیگه همه‌رو خورد و خاکشیر بیرون میدن. هنوز نمی‌دونستم که تشنج کردم. قرصام تموم شده بود و منم دکتر نرفته بودم. خیلی وقت بود که تشنج نکرده بودم و فکر می‌کردم که دیگه حمله بهم دست نمی‌ده.
ساعت حدودای ۹ صبح، خپل یه لیوان چای برام آورد. از شیرینی‌های شب قبل هم که خریده بودم، آورد. شبیه شیرینی نارگیلی‌های ایران بود و به همین دلیل خریده بودمشون، اما شیرینی بادامی بود. یه نوع دیگه‌ای از شیرینی بادامی هم داشتیم. این نوع دوم، ظاهرشون مثل شیرینی فومن بود. خپل گفت که گرچه شیرینی که تو خریدی، ظاهر زیباتری دارن، اما اون همون نوع فومنی روترجیح میده.
مطب دکتر عمومیم به خونه نزدیکه. از ساعت ۲ به بعد میاد کابینش. دوستپسرم توی یه ورق، براش نوشت که موقع حمله چه اتفاقی برام افتاده و منم هیچ کنجکاوی نداشتم که بدونم چطور بودم. فقط می‌دونم که به یه زبان دیگه که احتمالاً یا کوردی بوده و یا فارسی، صحبت می‌کردم. طرفای ظهر با دوستی که از امراض من باخبره، از طریق اسکایپ صحبت می‌کردم. همزمان خپل زنگ زد. انگار دوباره حمله بهم دست داد. صفحه کامپیوتر روبه‌روم بود و من تنها یه نوار باریک از گوشه صفحه رو می‌دیدم. دقیق‌تر اینکه به نظر ۹۰ درصد چشمم نمی‌دید.
برگه‌ای که خپل نوشته بود رو فراموش کردم. اما خوب بعد از تماس تلفنیمون، مستقیم آومد مطب دکتر. یه کم که واقعه رو شرح داد، دلم سوخت که شاهد همچین اتفاقی بوده. البته لازم نبود که همه چیز رو برای دکتر بازگو کنه، دکتر بلافاصله خودش تشخیص داد. قرص رو ۲ برابر کرد و گفت که تا آخر عمرت باید مصرف کنی و همین.

واقعیتش تا اینجا خوب بود. روز جمعه قرار داشتم و قرارم رو لغو کردم که استراحت کنم. ولی روز شنبه رو می‌خواستم با دوستام بگذرونم و شبش رو هم با دوستپسرم می‌خواستیم بریم یه غذاخوری ژاپنی. با ۲ تا از دوستای دخترم یه چرخی توی مرکز خریدا زدیم و من یه ماتیکی هم خریدم. بعد رفتیم یه جایی  نشستیم. تا حدی احساس می‌کردم که خیلی مثل همیشه نیستم. منظورم به لحاظ جسمیه. خوب فکر کردم به خاطر عوارض تشنجه. اما دیروز و امروز. به هیچ عنوان تعادل نداشتم. مثلاً می‌خوردم به در و دیوار و مدام احساس خستگی می‌کردم. همینطور هم معده‌درد. دردم به ویژه امروز خیلی بیشتر بود. هوا سرد بود، ولی در عوض آفتابی بود و اونقدر قشنگ بود. صبح نمی‌تونستم تصور کنم که امروز رو مجبورم توی خونه بمونم. به دکترم زنگ زدم. قرار شد که مصرف‌ قرصا رو به حالت قبل برگردونم. البته خودم امروز این کار رو کرده بودم. فقط وقتی این آفتاب رو می‌دیدم و اینکه من نمی‌تونستم بیرون برم، به این فکر می‌کردم که اگه بر اثر پیری و یا بیماری، خونه‌نشین بشم. فکر کردن به این منو واقعن غمگین میکنه. از بابت خونه نشینیش غمگین میشم. الان حالم خوبه و اونقدر خوشحالم که وقتی میرم توالت، نمی‌فتم یه ور توالت.

خوب باید بگم خیلی چیزای دیگه هم از این چند روز یادم آومد و حافظه‌م هنوز خیلی از کار نیفتاده و لازم به خودافشاگری بیش از حد نیست.